News :
Home / Stories / “Η αγάπη μπορεί να σκοτώσει!” Μια γλυκιά αλλά και συγκλονιστική εμπειρία ενός φαντάρου και της σκυλίτσας του “υπόδικα” (υποδιοικητή)

“Η αγάπη μπορεί να σκοτώσει!” Μια γλυκιά αλλά και συγκλονιστική εμπειρία ενός φαντάρου και της σκυλίτσας του “υπόδικα” (υποδιοικητή)

Σήμερα κοίταζα τα ράφια και τα βιβλία που έχουμε στην σοφίτα. Θαμμένο μέσα στη σκόνη και τα παλιά, άχρηστα πλέον χαρτιά, βρήκα ένα φωτογραφικό άλμπουμ. Μέσα, φωτογραφίες από όταν ήμουνα φαντάρος (1996-1998). Άρχισα να το ξεφυλλίζω με νοσταλγία μέχρι που συνάντησα τις δύο παρακάτω…

Ιστορίες Σκύλων

Στις φωτογραφίες με βλέπετε στο Δροσάτο Κιλκίς (η πρώτη μου μετάθεση). Ο σκύλος που βλέπετε είναι ένα πανέμορφο Βέλγικο Ποιμενικό (Γκρένενταλ) που κάποιος φαντάρος από παλιότερη σειρά το είχε χαρίσει στον υποδιοικητή. Του το είχε δώσει κουτάβι και εδώ είναι 14ων μηνών. Όλη του τη ζωή την πέρασε δεμένο σε μία αλυσίδα!

Όταν το είδα για πρώτη φορά (πέντε μήνες πριν από την φωτογραφία) η αλυσίδα και το δέρμα στο λαιμού του ήταν ένα. Ρώτησα τα παιδιά στο στρατόπεδο και μου είπαν ότι ήταν ο σκύλος του “υπόδικα”. Βγήκα στην αναφορά και τον ρώτησα αν μου επιτρέπει να ασχοληθώ μαζί του.

Ιστορίες Σκύλων

“Είσαι τρελός, ρε!” μου απάντησε. “Αυτό είναι αγρίμι, θα σε φάει ζωντανό!”
Του είπα ότι είμαι εκπαιδευτής και ξέρω τι κάνω. Με τα πολλά μου έδωσε την άδεια αφού πρώτα μου ζήτησε να του υπογράψω ένα χαρτί ότι δεν φέρει ευθύνη.

Αν θυμάμαι καλά μου πήρε 3 βδομάδες για να το πλησιάσω. Μαζί με τον γιατρό του τάγματος το ναρκώσαμε και του βγάλαμε την αλυσίδα.

Από εκεί και έπειτα ήμασταν συνέχεια μαζί: σκοπιά, περίπολο, ακόμα και όταν μου τύχαινε αγγαρεία ζητούσα να με βάλουν στην χωματερή (σκουπίδια) για να μπορώ να τον… την (ήταν θηλύκια) πάρω μαζί μου.

Μέχρι που ήρθε η δεύτερη μετάθεση (Αλεξανδρούπολη).

Την ημέρα που ήτανε να φύγω την έδεσα (με βαριά καρδιά) και της έδωσα ένα τεράστιο κόκαλο που είχα πάρει από τα μαγειρεία.

Δύο μήνες μετά ήρθαν στην Αλεξανδρούπολη οι δεύτερες μεταθέσεις. Μαζί ήταν και ένας φιλαράκος, σειρά. Όταν τον είδα, μετά από τις χαρές και τις χαιρετούρες, τον ρώτησα τι κάνει η σκύλα του “υπόδικα” (ούτε όνομα δεν της είχαμε δώσει… πάντα την φωνάζαμε “η σκύλα του υπόδικα”.

“Μαράζωσε” μου είπε (το γράφω και με παίρνουν τα δάκρυα).
“Τις πρώτες δύο τρεις μέρες από όταν έφυγες ήταν μια χαρά”
(είχε συνηθίσεις από τις εξόδους και τις άδειες, σκέφτηκα)
“μετά, όμως, άρχισε να γαβγίζει και να φωνάζει και δεν σταματούσε άλλο. Ούρλιαζε για καμιά βδομάδα περίπου, μέχρι που έκλεισε η φωνή της.”

“Έπειτα, χώθηκε στο σπίτι της και… αυτό ήταν. Έβγαινε αραιά και που για να πιει λίγο νερό, αλλά όσο περνούσε ο καιρός έβγαινε όλο και λιγότερο.”

“Λίγες εβδομάδες μετά, πέθανε.”

Θυμάμαι ότι είχα κλάψει τόσο πολύ που με έβγαλαν ελεύθερο υπηρεσίας.

Ιστορίες Σκύλων

Ιστορίες Σκύλων

Το σκυλάκι της τρίτης φωτογραφίας μου το έφερε ο διοικητής της μονάδας της Αλεξανδρούπολης κανένα μήνα πιο μετά, όταν έμαθε την ιστορία μου. Μου είπε να του το προσέχω μέχρι να απολυθώ.

“Αν θέλετε να σας το προσέχω για λίγες μέρες, πολύ ευχαρίστως” του απάντησα.

“Ωστόσο, αν θέλετε να το έχω εγώ για τους επόμενους 4 – 5 μήνες που μου απομένουν, όταν θα φύγω θα το πάρω μαζί μου!”

Με κοίταξε, μου χαμογέλασε, έγνεψε καταφατικά και μου είπε: “κράτησέ το για το Σαββατοκύριακο… μετά βλέπουμε.”

Το έφερε άλλα δύο Σαββατοκύριακα. Το τελευταίο, όταν μου το έφερε μου είπε: “Αυτή είναι η τελευταία φορά που θα την φέρω”
(και αυτή θηλύκια… το όνομά της δεν μπορώ να το θυμηθώ με τίποτα) “δεν ξέρω τι της κάνεις, αλλά κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι έχει μια δυο μέρες που δεν σταματά να κλαίει.”

“Απλά ασχολούμαι!” του απάντησα.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε.

πηγήmilastoskylosoy.gr

About DogWay

Δείτε επίσης:

Θα λιώσετε! Ο ιδιοκτήτης κάνει «καψόνι» στον σκύλο του και στο τέλος εκείνος… (vid)

Να …ταλαιπωρήσει λίγο το συμπαθέστατο σκυλάκο του θέλησε ένας άνδρας από την Ιαπωνία, αλλά ο …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *